تا مرگ فاصله ای کوتاه مانده ...

من این روزا و شبا باید جایه دیگه ای می بودم. نه اینکه تو این حال ذره ذره بمیرم.
فکر خودکشی از سرم بیرون نمیره. بلکه بجاش پشیمونی از انجام ندادنش رنجم میده.
میترسم بعدا پشیمون شم از اینکه چرا الان خودکشی نکردم. شاید بعدها چیزی رو که الان دارم نداشته باشم.

کارش فقط اندازه بیرون رفتن و خریدن یه قرص برنجه و یه قرص خواب که به هیچ عنوان دردی رو حس نکنم...
هر چی جلوتر میرم مصمم تر میشم ...

اگر میدونستم که برای خانوادم تبعات اخلاقی بدی نداره بی شک این کار میکردم.

از دار دنیا هیچ چیزی ندارم
فقط این لپ تاپ و گوشی
ترجیح میدم بعد مردنم لااقل بفهمن کی بودم و چیکار کردم ...
هیچ وصیتی ندارم. جز اینکه برام هیچ مراسمی گرفته نشه ...
باید رفت
فقط همین
+خدایا ... ببین چه زندگی ای برام ساختی که تو بی کسی زندگی کردم و مردم. جهنمت برای اومدنم آماده کن ..